Inleiding

Is het zo belangrijk hoe we de Bijbel lezen? Mijn ervaring is van wel. Ik was bijna gestrand in de tegenstrijdigheden in Gods Woord en de verschillende uitleggingen daarover. Staan er dan in de Bijbel teksten die elkaar tegenspreken? Ik heb ze wel gevonden. Neem bijvoorbeeld 1 Korinthe 7,26,29 en vergelijk dat met 1 Timotheüs 5:14. Ik weet wel dat je de teksten in het verband moet lezen, maar dan nog kwam ik er niet uit. In mijn studie "tegenstrijdigheden in de Bijbel" kun je lezen waar ik zoal tegenaan ben gelopen en hoe ik deze vermeende tegenstrijdigheden mag lezen.

In de verzen 1 Korinthe 1:10 en Filippenzen 2:2 spreekt de Bijbel over eensgezindheid. Als ik om mij heen kijk heb ik het idee dat we alles behalve eensgezind zijn. Over het werk van Christus denken we veelal wel hetzelfde, maar er zijn verder veel verschillen en dus ook veel groepen.

In de VISIE van januari 2014 wordt in “slijpsteen” gevraagd of werken aan kerkelijke eenheid verspilde energie is. 61 % vindt van niet, 39 % vindt van wel.

Ik denk dat veel van de verschillen te maken hebben met hoe we de Bijbel lezen.

Wat ik veel hoor en lees is dat wij tegenwoordig leven in en mogen bouwen aan het Koninkrijk van God. De Here Jezus wordt aanbeden als onze Koning. Maar is Christus op dit moment Koning? Hierover kun je lezen in mijn studie "De toekomst van de mens" deel 1 "Het Koninkrijk"

Maar om de bedoeling van het Koninkrijk goed te begrijpen raad ik je aan ook de andere delen van de studie te lezen. Daar vind je dan ook een een uitleg over "de hel", waar ik me aan gewaagd heb. Eén en ander hebben, naar mijn idee, met elkaar te maken.

"De hel" is een onderwerp waar we mee in onze maag zitten. Ongeveer 10 jaar geleden werd daar in diverse tijdschriften aandacht aan besteed. In het blad CV-Koers schreef een bekende Nederlander dat hij zou willen dat er een ander verhaal was dan "de hel". Bovendien werd het "ons nare geheimpje" genoemd.

Waar ik natuurlijk benieuwd naar ben is wat je van de studies vindt.

zaterdag 15 september 2018

Overlevingsschuld.


Maarten van der Weijden zwemt de Elfstedentocht.

Het is nu vier weken geleden dat Maarten van der Weijden aan zijn zwemtocht langs de elf steden van Friesland begon. Dat was op 18, 19 en 20 augustus. Het is een zware tocht geworden waarin Maarten zichzelf enorm tegen kwam. Hij had pijn, was moe en wilde na de eerste nacht al stoppen. Ik kon hem geen ongelijk geven. Maar toch was dit de eer te na en hij heeft 163 km in 55 uur gezwommen. Een gigantische prestatie. 


De tocht heeft me nogal bezig gehouden. Ik kom uit Friesland dus mijn hart gaat wel iets sneller kloppen als er een Elfstedentocht gereden gaat worden. Maar dit werd een zwemtocht. Ik houd niet van zwemmen en als ik Maarten zag ploeteren ging dit dwars door me heen. Maar hij zette door en ik kon zijn tocht maandagmorgen live volgen op mijn laptop. Hij was toen met het zwaarste stuk bezig. Hij had een lange nacht achter de rug. Gelukkig was het alles behalve stil en donker aan de oevers van de vaarten. Overal stonden tractoren die licht verspreiden. Er waren heel veel mensen langs de kant die Maarten aan moedigden. Mijn zus was er ook bij. Zij stond bij Finkum en heeft het Friese volkslied voor Maarten gezongen. Ik hoop dat hij het 
gehoord heeft. Ik had er graag bij willen zijn.

Schuldgevoel.

Maar wat mij aan het denken zette was de reden die Maarten opgaf voor deze mega zwemtocht. Op de site van De Volkskrant en het NRC Handelsblad lees ik over zijn schuldgevoel. Zelf noemt Maarten dit 'overlevingsschuld' . En het blijkt dat meer mensen die genezen zijn van kanker dit ervaren. Maar waarom een schuldgevoel als je genezen bent? Daar moest ik meer van weten.

Ik citeer uit De Volkskrant:

Van der Weijden doet het niet voor de aanmoedigingen. Hij is aan zijn waanzinnige onderneming begonnen uit schuldgevoel. ‘Omdat ik als voormalig kankerpatiënt wel het geluk heb gehad om te herstellen. 40 duizend Nederlanders per jaar hebben dat geluk niet. Dat is niet eerlijk'. Als een martelaar ondergaat hij de pijn van 200 kilometer zwemmen. Het doel is geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding. ‘Als ik had kunnen wegkomen met iets minder extreems, dan had ik het graag gedaan. Maar voor mij is het belangrijk dat ik het extreemste doe wat ik me kan voorstellen om te kunnen verantwoorden dat ik mensen om hulp vraag.’ Het lijden is een noodzakelijk kwaad. ‘Vaak is het vooruitzicht op pijn erger dan de pijn zelf’, zegt hij monter de dag voordat hij start. Zondagmorgen klinkt het al heel anders als hij voor de NOS-camera’s met zijn begeleiders praat: ‘Mijn lijden kent wel ergens een grens, waar ik vooraf dacht dat het grenzeloos was.’

Ik citeer uit het NRC Handelsblad:

Het meest extreme dat ik me kan voorstellen, de Elfstedentocht zwemmen, kan ik opbrengen omdat ik me schuldig voel. Als ik niet meer weet hoe ik mijn schuld moet inlossen heb ik een probleem. Ik wil altijd ergens naar streven, met een basis van dankbaarheid en een vleugje pijn. We zijn al dik over de zeven ton. Dat gaat wel een beetje van mijn schuldgevoel wegnemen.'

Nadat ik dit gelezen had kan ik dit schuldgevoel gevoel enigszins begrijpen. Ik voel me ook regelmatig schuldig omdat ik hier in Nederland woon, waar alles goed geregeld is en ik rustig en luxe kan leven. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Syrië. Maar ik ga niet zo ver als Maarten. Ik stort een paar giften en bid voor deze wereld. Dat kost mij totaal geen moeite en het is geen offer.

Vanmorgen (15-10-18) realiseerde ik mij dat ik wel degelijk dit schuldgevoel ken. Ik bedacht dat ik mij schuldig voel over mijn gezondheid ten opzichte van onze twee dochters. Zij hebben al meer medicijnen en operaties gehad in hun veel kortere leven dan ik. En ik realiseerde me ook dat ik niets kon doen om hen lichamelijk te helpen. Natuurlijk kan ik bidden. En dat bewerkt zeker naar mezelf toe een rustig gevoel. Toch zie ik dat onze dochters hun weg moeten gaan met hun gebreken. Wat ik wel kan doen is praktische hulp bieden en een luisterend oor. 

Is genezing of wonen in een westers land niet eerlijk? Wie bepaald wat eerlijk is? Wie of wat geven we de schuld? Soms lees ik dat God de schuld krijgt van al het onheil. Zelfs van mensen die niet in God geloven. God kan toch wonderen doen? Waarom doet Hij dit dan niet? In de linken vind je twee sites die over dit onderwerp gaan. 
De derde site is een blog van Natasja Moten Schreuder. Natasja heeft ook kanker gehad. Zij schrijft niet over schuld, maar over hoop: “ik ben er inmiddels achter dat ik dat leed in dit leven niet mijden kan. En ja, ook dat deel ik, maar ik zou hopeloos zijn als ik niet altijd eindig in de hoop die er voor mij ligt. Of beter gezegd in mij woont.

Dat gaat wel een beetje van mijn schuldgevoel wegnemen.

Het schuldgevoel was de drijfveer voor deze zwemtocht. Maarten moest iets met dit gevoel en zette dit om in daden. Voor hij eraan begon was hij angstig. En het dan toch doen getuigt van moed. Ook zegt het iets over de kracht van het schuldgevoel. Toen er 700.000 euro was binnengekomen zei Maarten: Dat gaat wel een beetje van mijn schuldgevoel wegnemen.Kan het uiteindelijk bedrag van de zwemtocht zijn totale schuldgevoel wegnemen?
De angst van Maarten deed mij onwillekeurig denken aan de Here Jezus die voordat Hij aan het kruis genageld werd, iets zei over het wegnemen van deze drinkbeker in Mattheus 26: 39 en Lukas 22: 42 die ik citeer uit de HSV.

Mattheus 26: 39 En nadat Hij iets verder gegaan was, wierp Hij Zich met het gezicht ter aarde en bad: Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan. Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.
Lukas 22: 42 Vader, als U wilt, neem deze drinkbeker van Mij weg; maar laat niet Mijn wil, maar de Uwe geschieden.

Toen de Here Jezus het offer aan het kruis bracht deed hij dit als Gods Zoon. Maar tegelijkertijd was Hij volkomen mens en leed als mens. De Here Jezus zag er tegen op. Maar Hij wist ook dat het moest gebeuren om de wereld en de mensen te redden van de ondergang vanwege de zonde. Christus heeft dit niet gedaan uit een schuldgevoel. Het was Zijn missie. De enige die deze zondige wereld kon redden was de volkomen reine Zoon van God. Waarom dit op deze manier moest kan ik niet begrijpen. Maar wat ik wel zie is deze ellendige wereld met al zijn nood en oorlogen. Zelf heb ik bevrijding van mijn schuld ervaren toen ik het offer van de Here Jezus in en met mijn hart aannam. Er is toen rust in mij gekomen. Ik mocht weten dat God van mij houdt en dat de Here Jezus dit offer ook voor mij heeft gebracht.

Nu ik toch op de religieuze toer bezig ben citeer ik nog een gedeelte uit De Volkskrant van zaterdag 25 augustus:

Mafkees of messias? Er waren er genoeg die Maarten van der Weijden voor gek verklaarden. Maar er waren er nog veel meer die de zwemmer hartstochtelijk toejuichten tijdens zijn onmenselijke missie. Van der Weijden kijkt terug op zijn Elfsteden-zwemtocht.... 
De reconstructie van een welhaast bijbelse vertelling.
In zijn in 2009 verschenen autobiografie Beter” beschreef Van der Weijden dat ‘strijden’ tegen kanker een vals beeld is. Er valt niks te strijden, je moet vooral geluk hebben dat de behandelingen aanslaan. In een beklemmende scène ligt Van der Weijden in een zaal vol kanker patiënten, hij is de enige die zal genezen. Sindsdien wordt hij gedreven door ‘overleversschuld’. Van der Weijden: ‘Ik kan rationeel beredeneren dat het flauwekul is, maar het is een diepe emotie. Dennis was een goede vriend van mij. Hij herstelde niet van leukemie, waardoor zijn tweede kind na zijn dood werd geboren. 
Ook in de Volkskrant wordt Van der Weijden als een moderne Christus beschreven, de voormalige kanker patiënt verbindt miljoenen Nederlanders met zijn lijdensweg. Over zijn verschrompelde handen en voeten zegt Maarten van der Weijden: ‘Medisch gezien stelde het niks voor. En weet je dat we er bij de geboorte allemaal zo uitzien? Dit was mijn wedergeboorte, hier lag de Maarten van der Weijden die ik wil zijn... Dit was mooier dan mijn gouden medaille in Beijing. Zo mooi dat het ook mooi genoeg is geweest. Ik ben in 2008 als een bezetene bezig geweest met het halen van goud. Ik stopte, omdat ik geen slaaf meer wilde zijn van mijn prestatiedrang. Ik was net zo bezeten voor die Elfstedentocht. Maar het is niet gezond om zo bezeten te blijven.’

In dit gedeelte staan vier termen die mij als gelovige in Christus bekend voor komen.

1. Messias.

Wat is een Messias? Op de site “Israël en de Bijbel” lees ik: “De titel ‘Messias’ in het Hebreeuws en ‘Christus’ in het Grieks, betekenen allebei hetzelfde: ‘Gezalfde’. Met deze titel, die de Bijbel reserveert voor koningen, priesters en profeten, wordt ook heel speciaal de Persoon aangeduid in Wie al de plannen en beloften van God samenkomen; de Heere Jezus Christus.

Ik zie Maarten niet als een gezalfde, als een Messias. Maar ik heb wel de link gelegd tussen Maarten en de Here Jezus Christus. Als Maarten de tocht af had gemaakt was hij drie dagen en drie nachten in het water geweest. 
Van de Here Jezus lees ik:

Mattheus 12: 40 Want zoals Jona drie dagen en drie nachten in de buik van de grote vis was, zo zal de Zoon des mensen drie dagen en drie nachten in het hart van de aarde zijn.
Maarten is twee en een halve dag en twee nachten in het water geweest. Hij kon de tocht niet afmaken. Dat hoefde ook niet, het was een opgave die boven zijn vermogen uit ging. Maarten hoopt met het ingezamelde bedrag van 4.300.000 dat patiënten, door middel van verder onderzoek, genezen kunnen worden. Gelukkig heeft de Here Jezus Zijn kruistocht wel volbracht. Christus is mijn genezing en verlossing geworden. Is Hij dat ook voor jou?

2. Dit was mijn wedergeboorte.

Op deze site  lees ik naar aanleiding van de leukemie die Maarten ooit had: “Ik dacht, ook al gaat het verkeerd, ik heb het goed gehad. Ik heb een mooi leven gehad. Als het fout gaat kan ik tevreden sterven.” Maar Maarten is niet gestorven. Was dit zijn wedergeboorte?
Nee, Maarten ziet zijn zwemtocht als een wedergeboorte. Bijzonder eigenlijk. Alhoewel! Ik lees in de Bijbel in: Titus 3: 4, 5, 7 4 Maar toen de goedertierenheid van God, onze Zaligmaker, en Zijn liefde tot de mensen verschenen is, maakte Hij ons zalig, 5 niet op grond van de werken van rechtvaardigheid die wij gedaan zouden hebben, maar vanwege Zijn barmhartigheid, door het bad van de wedergeboorte en de vernieuwing door de Heilige Geest, 7 opdat wij, gerechtvaardigd door Zijn genade, erfgenamen zouden worden, overeenkomstig de hoop van het eeuwige leven.

Waarom noemt Maarten dit zijn wedergeboorte? Hoopt hij dat zijn 'schuldgevoel' over zijn genezing zal verdwijnen door zijn inspannende rechtvaardig werk? Of hoopt hij zo van zijn 'bezetenheid' voor het leveren van grote zwemprestaties af te zijn?
De Bijbel verbindt wedergeboorte met het binnen kunnen gaan in het Koninkrijk van God. Dit kan een letterlijk Koninkrijk zijn (voor het gelovige Israël) zoals in Johannes 3: 3 en 5. Maar het ook een plaats in de hemelse gewesten zijn (voor gelovigen uit de volkeren) zoals in Efeze 1: 3.

Johannes 3: 3, 5, 7 3 Jezus antwoordde en zei tegen hem: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als iemand niet opnieuw geboren wordt, kan hij het Koninkrijk van God niet zien. 5 Jezus antwoordde: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als iemand niet geboren wordt uit water en Geest, kan hij het Koninkrijk van God niet binnengaan. 7 Verwonder u niet dat Ik tegen u gezegd heb: U moet opnieuw geboren worden.
Efeze 1: 3 Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus.

Eén ding is zeker. Ik heb voor mijn 'wedergeboorte' geen mega prestaties hoeven te leveren. Dat heeft Christus voor mij/ons gedaan. Ik heb dit offer van Christus alleen maar mogen aannemen.
Alhoewel dit aannemen voor mensen al een mega prestatie kan zijn omdat het de eer te na kan zijn als Iemand Anders je tegemoet komt in genade. Maar ik mocht en mag Christus daar voor danken. Daardoor ben ik verlost van zonde en schuld. Zondig ik toch nog dan mag ik dit belijden en mag ik weten dat ik vergeving heb ontvangen door het offer en het bloed van Christus. Mocht Maarten ooit nog het gevoel krijgen dat hij opnieuw moet presteren om een schuld in te lossen dan bid en wens ik hem de verlossing van Christus toe. 


3. Moderne Christus.

Maarten wordt in het artikel van de Volkskrant een moderne Christus genoemd. En waarom? Ik citeer: De voormalige kanker patiënt verbindt miljoenen Nederlanders met zijn lijdensweg.Wonderlijk eigenlijk dat ons seculier wordende land toch behoefte heeft aan een 'moderne' Christus. Maarten heeft gezorgd voor deze verbinding. Maar het zal tijdelijk zijn. De 'echte' Christus zal voor een eeuwig durende verbinding zorgen.


Hoe komt het dat hetgeen Maarten heeft gedaan zoveel lof oogst en hetgeen Christus heeft gedaan niet? Of eigenlijk waarom aanvaarden mensen wel deze martelgang van Maarten en niet de 'martelgang' van Christus? Ik weet het niet. Maar ik ben diep dankbaar voor wat Christus heeft gedaan.

4. De reconstructie van een welhaast bijbelse vertelling.

Ik vind het een bijzondere uitdrukking om dit nieuws aan te kondigen. En ook vind ik de Bijbel een heel ander verslag dan dit artikel uit de Volkskrant. 

De Bijbel is Het Boek wat geschreven is door mensen die gedreven werden door de Geest van God. Het Oude Testament gaat met name over het volk Israël en de beloofde Messias. Het Nieuwe Testament gaat over de gelovigen, de eerstelingen uit het het volk Israël en de komst van de Messias, Jezus Christus. Daar tussen in zijn zeven brieven (dit zijn de brieven aan Efeze, Filippenzen, Kolossenzen, 1 en 2 Timotheüs en Titus) geschreven door Paulus, gericht aan de hedendaagse gelovigen, die samen “Het Lichaam van Christus” vormen. Het boek Openbaring gaat over met name de toekomst van Israël. 

De Bijbel is geen gemakkelijk te lezen boek, dit in tegenstelling van het artikel uit de Volkskrant. En het is een boek wat een appel doet op mensen. Het is geen vrijblijvend boek om te lezen. Het is Gods roepstem aan de mensen die Hij zo lief heeft dat Hij Zijn enig geboren Zoon heeft gegeven:
Johannes 3: 16 Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Al met al hoop ik dat mensen die genezen zijn van een ziekte ook genezing zullen vinden voor hun schuldgevoelens.

4 opmerkingen:

  1. Komt me bekend voor schuldgevoel naar anderen om mijn genezing(en). Maar dat wil ik niet, maar in tegenstelling daarvan getuigen van Zijn liefde

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Emma, bedankt voor je reactie. Schuldgevoelens zijn volgens mij heel lastig en daar heb je zelf de meeste hinder van. Heel mooi dat je deze gevoelens wilt ombuigen in getuigen van Gods liefde.

      Verwijderen