EENHEID

Eenheid.

Kerken en geloofsgemeenschappen doen allerlei moeite om hun leden te behouden of om nieuwe leden te krijgen. Ik las in Visie 39 in een column van 'Annemarie' daar een nuttig stukje over. Ze noemt het stukje 'kerkgedoe' en neemt al de vernieuwende initiatieven even op de korrel. Ze schrijft dat een kerkdienst geen flitsend fastfood moment is, maar een drie gangen menu, bedachtzaam, voedzaam en groeizaam. Het heeft mij ook wel eens verbaasd wat er in de evangelische wereld wel niet 'uitgeprobeerd' wordt aan overgewaaide ideeën uit America o.i.d. En later loopt dit toch ook weer op niets uit of er openbaart zich een 'MeToo' schandaal. 

En in dit alles is er ook een grote roep om 'eenheid' onder de christenen. Maar welke 'eenheid' zoekt men?

De Katholieken zouden graag zien dat we naar hen terugkeren.

Op deze site gaat het over de eenheid die er wordt uitgesproken in het gebed van de Here Jezus in Johannes 17. 

Anderen zijn geneigd om veel ruimer in het denken te worden. 

In het boek “Getallen in de Bijbel” van Dr. E.W. Bullinger las ik op blz. 291: 
“Het doel van de grote vijand is nu gericht op het verenigen van alles. De kranten, zowel de seculiere als de religieus getinte spreken daar regelmatig van. Het gaat om 'eenheid', het 'wij-gevoel', één godsdienst. Juist binnen de christelijke kerk doet men daar erg zijn best voor. Wij moeten immers eenheid uitstralen. Toch zijn dit juist de voortekenen van de grote afval van de levende God. Het kernwoord voor de gelovigen in deze tijd is 'afzondering'. Dat is namelijk het kenmerk van Christus. Terwijl 'hereniging' en 'eenheid' de kenmerken zijn van de antichrist.”

Het raakte mij toen ik dit las. Dat komt omdat ik helemaal niets meer heb met al die nieuwe initiatieven. Maar ook die 'afzondering' maakt indruk. Ooit meende ik (samen met een betreffende gemeenschap) dat ik met geen enkele andere christelijke groepering omgang kon hebben. Dat geloof ik niet meer en dat wil ik ook niet meer. Het maakte mij somber en schuw. In gedachten veroordeelde ik alles en iedereen. Eigenlijk was ik nogal hoogmoedig en achterdochtig. Als ik nu aan 'afzondering' denk dan bedoel ik een vrijheid voor mezelf om niet of wel mee te doen aan 'iets'. Ik wil over dat 'iets' geen oordeel vellen, maar het wel toetsen aan Gods Woord. Ik hoop daarin open te staan voor anderen, respect te hebben, zonder hoogmoedig te zijn. Want wie ben ik! Ik heb het immers zelf al heel vaak bij het verkeerde eind gehad. Op dit moment geniet ik van de vrede die ik nu ervaar in de weg die ik mag gaan. En ik mag 'eenheid' ervaren in het kennen van Christus Jezus, die gekruisigd is en als Eersteling is opgestaan van tussen de doden uit.

En als laatste lees ik hier  een mooi stukje over 'eenheid' waar geen speld tussen te krijgen is. De schrijver haalt o.a. aan:

Efeze 4: 1- 6, 13 1 Zo roep ik, de gevangene in de Heere, u op tot een wandel die de roeping waarmee u geroepen bent, waardig is, 2 in alle nederigheid en zachtmoedigheid, met geduld, door elkaar in liefde te verdragen, 3 en u te beijveren om de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede: 4 één lichaam en één Geest, zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping, 5 één Heere, één geloof, één doop, 6 één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in u allen is. 13 totdat wij allen komen tot de eenheid van het geloof en van de kennis van de Zoon van God, tot een volwassen man, tot de maat van de grootte van de volheid van Christus,

Het staat er zo duidelijk. Maar waarom lukt het ons christenen dan toch niet? Waarom is de stap om alle verdeeld makende ballast af te leggen vaak zo groot? Neem bijvoorbeeld die 'ene doop'. Dat is al een probleem, want welke doop is dat dan?

Hier lees ik hoe de kinderdoop gezien wordt. Er staat: 
“De kinderen der gelovigen behoren gedoopt te worden en met het merkteken van het verbond te worden verzegeld, gelijk de kinderen in Israël besneden werden op dezelfde beloften, die onze kinderen gedaan zijn.” 

Hmm, lees ik dat echt zo terug in de Bijbel? Is de kinderdoop hetzelfde als de besnijdenis onder het Oude Verbond? Ze hebben er een degelijke studie van gemaakt. Gedeeltelijk heb ik het gelezen.

Als ik internet raadpleeg wordt ik bedolven onder de informatie, de voors en de tegens van de kinder- of volwassen doop. Daar is haast niet uit te komen laat staan tot één doop te komen. Maar wat betekent dopen eigenlijk?

Op deze site  lees ik o.a: 
“Het basisbegrip waarmee we onze studie zullen starten is het werkwoord BAPTÖ. Dit woord komen we driemaal in het Nieuwe Testament tegen: in Lucas 16: 24, Johannes 13: 26 en Openbaring 19: 13. Onderzoek naar de betekenis in deze drie gedeelten levert ongetwijfeld de betekenis ‘onderdompelen’ op. Deze conclusie zou een gevoel van opluchting voor Baptisten en van wanhoop voor Hervormden kunnen opleveren. Het is echter mijn bedoeling niet om troost te brengen of onbehagen te veroorzaken. Mijn taak is de waarheid te spreken op grond van de ontdekte feiten.... De juiste vertaling van Openbaring 19: 13 is dan ook ‘geverfd in bloed’ … We geven grif toe dat deze woorden tekortschieten, maar het is niet zo moeilijk om de betekenis van een woord op te bouwen. Laten we er daarom vanuit gaan dat de woorden BAPTIZÖ en BAPTISMA op veel manieren worden gebruikt in het Nieuwe Testament, maar dat ze identificatie of vereenzelviging weergeven, dat er daarnaast het begrip van versmelting of inlijving in aanwezig is en dat ze staan voor een vaste verbintenis. Dat is mijn overtuiging en daarom denk ik dat toen de Heer zei: ‘hij die gelooft en zich laat dopen, zal behouden worden’, Hij eigenlijk zei: ‘hij die gelooft en zich vereenzelvigt, zal behouden worden’.”

Ik ben verrast door deze uitleg. Ik geloof dit omdat ik hier al eens iets over gehoord had. Maar ik had daar geen bron en uitleg bij. Zelf ben ik als kind en volwassene gedoopt. Ik meende dat het laatste nodig was. Maar nu geloof ik dat het christen zijn kan volstaan met het ingelijfd zijn in De Gemeente, Het ene Lichaam van Christus waarvan Hij het Hoofd is. Dit alles is op grond van het zijn IN Christus en het aanvaarden van Het Woord van God. Ik meen dat dit is wat de Efeze brief beoogt te zeggen. Misschien is er voor de andere dilemma's ook wel zo'n 'grondtekst' oplossing.

Ik heb niet de illusie dat bovenstaande zomaar zal worden aangenomen. Maar als dat zou gebeuren dan zou dit ons mogelijk dichterbij die éénheid in Efeze kunnen brengen.

Het sterkt mij om door te gaan op de manier waarop wij dat doen in de kerkelijke gemeente waar ik naar toe ga. Ik vind dat de uitleg daar behoorlijk bedachtzaam, voedzaam en groeizaam. En daar ben ik dankbaar voor. En het enige wat ik kan doen is bidden om de ware éénheid IN Christus.

Johannes 17: 20, 21 20 En Ik bid niet alleen voor dezen, maar ook voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven, 21 opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zullen zijn, opdat de wereld zal geloven dat U Mij gezonden hebt.

"Late regen" bloghop voor oktober.

“Late regen”, het nieuwe thema voor de BLOGHOP van oktober.

Met mijn vorige blog werd ik verkozen, door Lineke, als de winnaar van de bloghop van september. Het heeft mij verrast. Het onderwerp was “De Hemel”. Natuurlijk vind ik het leuk om te winnen en Lineke's 'beoordeling' over mijn blog maakte mij blij. Er zaten nogal wat nadenk uurtjes in. En dat is dus niet voor niets geweest. Het is bijzonder om even in de 'schijnwerpers' te staan.

Maar nu mag ik een nieuw onderwerp opgeven. Daar heb ik van te voren al over nagedacht. 

Ondanks dat het voorjaar behoorlijk nat was, zal deze zomer te boek staan als één van de droogste zomers sinds de eerste metingen. Daar heb ik al een blog aan gewijd. Want die droogte deed wat met mensen. Gelukkig voor de natuur begon het in augustus langzamerhand toch weer te regenen en ondertussen zie ik dat de Hierdense Beek (op de Veluwe) zich opnieuw vult met water. De natuur herstelt zich.

Ook al kan regen heel vervelend zijn, toch was deze regen meer dan welkom. Onwillekeurig moest ik denken aan wat in de Bijbel over 'late regen' staat, in bijvoorbeeld Deuteronomium 11: 14 of in Hosea 6: 3. 

“Late regen" wordt dan ook het thema voor de volgende bloghop. Ik hoop dat dit onderwerp het denken en de pennen in beweging zet en dat de ideeën zullen opborrelen. Mogelijk ontstaat er zomaar een mooi verhaal of gedicht bij je. Misschien heb je wel een persoonlijke gebeurtenis die je als late, of vroege, regen ervaart. 
Succes met schrijven. Ik zie jullie bijdrage met spanning tegemoet. 

Ik ervaar het winnen van deze bloghop als iets van een 'late regen'.

Als je er meer van wil weten kun je terecht op: http://christelijkewebloggers.blogspot.nl/p/bloghop.html
Daar vind je tevens alle onderstaande stappen:

1. Schrijf op je eigen blog over het thema “Late regen”. Plaats hierbij het logo van de bloghop (controleer even of je het goede jaartal gebruikt!)
2. Publiceer het op je eigen weblog en vermeld in of onderaan het bericht dat je meedoet aan de bloghop. Vermeld hierbij een link naar dit blog.
3. Ga naar dit blog en laat een url-link naar jouw blogpost achter in een reactie onder dit blogbericht. Mensen kunnen dan bij de reacties op jouw blogpost reageren.
4. Laat eventueel via Facebook, Instagram, Google+, Twitter of andere sociale media weten dat je meedoet aan de bloghop. Gebruik hiervoor #bloghop. Je kunt ook het bijbehorende logo gebruiken zodat de bloghop herkenbaarder wordt voor andere bloggers.
5. Let op! Stuur je inzending uiterlijk vóór 29 oktober in. Ik zal dan zo spoedig mogelijk, voor 1 november, bekend maken wie de winnaar is.

P.S. Het is toegestaan meerdere artikelen in te sturen.

De Hemel.

DE HEMEL

De eerste hemel.

Wat kunnen wolken aan de hemel mooi zijn. Vooral als de zon ondergaat of als er een aantal dikke donkere buien aankomen. Toen ik jong was keek ik al regelmatig naar de lucht. Als er mooie stapelwolkjes waren meende ik dat de Here Jezus jarig was. Ik werd altijd blij en verlangend als ik die wolken zag. Wat zou het leven in petto hebben? Nu ik veel ouder ben heb ik dat nog steeds, maar ervaar ik ook weemoed als ik naar de wolkenhemel kijk. De lucht en de wolken zijn de eerste hemel. Dat wist ik vroeger niet.

De tweede hemel.

Als ik naar de zon, maan en sterren kijk dan verwondert mij die immense ruimte. Ik zou alles willen weten over het heelal, maar ik kan het zo moeilijk begrijpen en bevatten. Al die uitleggingen gaan mijn pet te boven. Op de site “Het Klokhuis” vond ik filmpjes, ja voor kinderen, waar ik naar heb gekeken. Wat is het heelal indrukwekkend groots, oud en onbegrijpelijk. Die sterrenhemel, het heelal, is de tweede hemel. Dat heb ik geleerd toen ik gelovig mocht worden.

De eerste en tweede hemel kan ik zien. Maar waar zijn God en Christus? En waar zijn al de engelen. En is die hemel, waar ik na mijn dood zal zijn, in, achter of voor het heelal?

De derde hemel, het paradijs.

Volgens 2 Korinthe 12: 2 en 4 is er nog een derde hemel. Paulus schrijft dat er een mens in werd opgenomen. Die mens hoorde woorden die hij niet uit mocht spreken. Daar word ik dus niet wijzer van. Maar ik lees er ook over 'het paradijs'. Dat zegt mij wel wat vanuit Genesis 1 en 2. Het liep toen niet goed af in dat paradijs, maar in Genesis 3: 8 wandelde God daar.

In het verleden had ik een beklemmend beeld van de derde hemel. Die hemel leek een mysterieuze plaats waar ik God, samen met andere gelovigen, eindeloos zou aanbidden door veel liederen te zingen. Ik ben graag even alleen en houd van rust. Maar dat beeld is veranderd. Een paradijs zonder zondeval, dat klinkt heerlijk.

Ik geniet van de natuur. Tijdens een mooie boswandeling kan ik nadenken en kom ik tot rust. Op dit moment is het bronsttijd op de Veluwe. Het is spannend om op zoek te gaan naar het wild om er zoveel mogelijk van mee te krijgen. Als ik toch eens samen met Christus zou mogen wandelen in het paradijs! We zouden kunnen praten over God de Schepper van al dit moois!

Ooit hoorde ik een voorganger spreken over de over de glazen kristallen zee uit Openbaring 4: 6. Op die 'hemelse zee' lijkt een ijslaag te liggen. De spreker hield van schaatsen en hij hoopte later in de hemel te kunnen schaatsen.

Natuurlijk zal ik mijn beeld van de derde hemel moeten toetsen aan Gods Woord. Al vind ik dit lastig. Toch doe ik een poging.

Ik lees in Jesaja 66: 1 over een verbinding tussen hemel en aarde. Er staat: “Zo zegt de HEERE: De hemel is Mijn troon en de aarde de voetbank van Mijn voeten.” En in Jesaja 11: 6 staat dat op de aarde, tijdens de regering van Christus als de Grote Koning, een lam bij de wolf en een kalf bij een leeuw zal kunnen lopen. Een baby kan rustig bij het hol van een adder liggen en een peuter zal zijn hand in het nest van een slang kunnen steken. Als het in dat Koninkrijk al zo wonderlijk zal zijn, hoe zal het dan in de derde hemel, het paradijs zijn?

In de Bijbel staat dat er een nieuwe hemel en aarde zal komen. Dan zal er geen dag en nacht meer zijn want God zal er Het Licht zijn. De tent van God zal bij de mensen zijn. Er zullen geen oorlogen, honger en ziekte meer zijn. Er zal een rivier en een boom van het leven zijn. God zal alle tranen van de ogen afwissen. Er zal geen dood, geen rouw, gehuil of moeite meer zijn. God zal alle dingen nieuw maken.

De plaats die beschreven wordt in Openbaring 21 en 22 doet mij denken aan het paradijs.

Niemand kan mij uit ervaring vertellen hoe het echt in dat paradijs zal zijn. God heeft gemeend dat aan geen mens te tonen. Sommige mensen hebben een 'bijna dood ervaring'. Daarover lees ik dan dat zij aan het einde van een tunnel licht zien. Maar of dat iets met het paradijs te maken heeft?

Ik las in de Visie over Jannica van Barneveld. Zij raakte door een ammoniakvergiftiging buiten bewustzijn. Zij beleefde deze periode als een donkere zwarte eenzame tijd. Ondanks dat er veel voor haar werd gebeden zag zij geen engelen en geen hemelpoort.

Maar zou ik toch een stukje van het paradijs kunnen zien als ik naar Christus kijk, die na zijn dood en opstanding op en neer ging tussen de hemel en de aarde? Ik lees van Hem dat Hij wandelde met de Emmaüsgangers en at met zijn discipelen in Lukas 24: 15 en 42.

Als ik gestorven ben en een nieuw volmaakt lichaam krijg, zoals ik lees in Filippenzen 3: 21, zal ik dan net als de Here Jezus op en neer kunnen gaan tussen die hemel en de aarde?

Zal ik in die derde hemel mogen regeren met Hem, zoals staat in 2 Timotheüs 2: 12? Ook al denk ik nu dat dit niets voor mij is, God zal mij als het nodig is voor deze hemelse taak kunnen opleiden. Hij heeft mij nu al gezegend met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus, lees ik in Efeze 1: 3. En ik zal het niet alleen hoeven te doen. Christus zal de Leider zijn.

Ik houd het er maar op dat die derde hemel een grote mooie verrassing zal zijn. Ik ga er vanuit dat ik daar Christus als één geheel met God zal zien. Ik denk ook dat ik daar bekenden zal ontmoeten, zoals de bekende mensen die in de Bijbel beschreven zijn. En familie en vrienden uit dit aardse bestaan.

Misschien is de derde hemel wel meer 'aards' dan ik mij nu kan voorstellen. 

Misschien wordt het wel een hemel op aarde en zal dit het paradijs zijn waar ik altijd al naar heb verlangd.

Met deze bijdrage doe ik mee aan de bloghop uitgeschreven door Lineke Mooibroek met als thema: De Hemel.

Mijn bron voor dit stukje vind je hier.

Overlevingsschuld.

Maarten van der Weijden zwemt de Elfstedentocht.

Het is nu vier weken geleden dat Maarten van der Weijden aan zijn zwemtocht langs de elf steden van Friesland begon. Dat was op 18, 19 en 20 augustus. Het is een zware tocht geworden waarin Maarten zichzelf enorm tegen kwam. Hij had pijn, was moe en wilde na de eerste nacht al stoppen. Ik kon hem geen ongelijk geven. Maar toch was dit de eer te na en hij heeft 163 km in 55 uur gezwommen. Een gigantische prestatie. 

De tocht heeft me nogal bezig gehouden. Ik kom uit Friesland dus mijn hart gaat wel iets sneller kloppen als er een Elfstedentocht gereden gaat worden. Maar dit werd een zwemtocht. Ik houd niet van zwemmen en als ik Maarten zag ploeteren ging dit dwars door me heen. Maar hij zette door en ik kon zijn tocht maandagmorgen live volgen op mijn laptop. Hij was toen met het zwaarste stuk bezig. Hij had een lange nacht achter de rug. Gelukkig was het alles behalve stil en donker aan de oevers van de vaarten. Overal stonden tractoren die licht verspreiden. Er waren heel veel mensen langs de kant die Maarten aan moedigden. Mijn zus was er ook bij. Zij stond bij Finkum en heeft het Friese volkslied voor Maarten gezongen. Ik hoop dat hij het 
gehoord heeft. Ik had er graag bij willen zijn.

Schuldgevoel.

Maar wat mij aan het denken zette was de reden die Maarten opgaf voor deze mega zwemtocht. Op de site van De Volkskrant en het NRC Handelsblad lees ik over zijn schuldgevoel. Zelf noemt Maarten dit 'overlevingsschuld' . En het blijkt dat meer mensen die genezen zijn van kanker dit ervaren. Maar waarom een schuldgevoel als je genezen bent? Daar moest ik meer van weten.

Ik citeer uit De Volkskrant:

“Van der Weijden doet het niet voor de aanmoedigingen. Hij is aan zijn waanzinnige onderneming begonnen uit schuldgevoel. ‘Omdat ik als voormalig kankerpatiënt wel het geluk heb gehad om te herstellen. 40 duizend Nederlanders per jaar hebben dat geluk niet. Dat is niet eerlijk'. Als een martelaar ondergaat hij de pijn van 200 kilometer zwemmen. Het doel is geld in te zamelen voor KWF Kankerbestrijding. ‘Als ik had kunnen wegkomen met iets minder extreems, dan had ik het graag gedaan. Maar voor mij is het belangrijk dat ik het extreemste doe wat ik me kan voorstellen om te kunnen verantwoorden dat ik mensen om hulp vraag.’ Het lijden is een noodzakelijk kwaad. ‘Vaak is het vooruitzicht op pijn erger dan de pijn zelf’, zegt hij monter de dag voordat hij start. Zondagmorgen klinkt het al heel anders als hij voor de NOS-camera’s met zijn begeleiders praat: ‘Mijn lijden kent wel ergens een grens, waar ik vooraf dacht dat het grenzeloos was.’ ”

Ik citeer uit het NRC Handelsblad:

“Het meest extreme dat ik me kan voorstellen, de Elfstedentocht zwemmen, kan ik opbrengen omdat ik me schuldig voel. Als ik niet meer weet hoe ik mijn schuld moet inlossen heb ik een probleem. Ik wil altijd ergens naar streven, met een basis van dankbaarheid en een vleugje pijn. We zijn al dik over de zeven ton. Dat gaat wel een beetje van mijn schuldgevoel wegnemen.'”

Nadat ik dit gelezen had kan ik dit schuldgevoel gevoel enigszins begrijpen. Ik voel me ook regelmatig schuldig omdat ik hier in Nederland woon, waar alles goed geregeld is en ik rustig en luxe kan leven. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld Syrië. Maar ik ga niet zo ver als Maarten. Ik stort een paar giften en bid voor deze wereld. Dat kost mij totaal geen moeite en het is geen offer.

Vanmorgen (15-10-18) realiseerde ik mij dat ik wel degelijk dit schuldgevoel ken. Ik bedacht dat ik mij schuldig voel over mijn gezondheid ten opzichte van onze twee dochters. Zij hebben al meer medicijnen en operaties gehad in hun veel kortere leven dan ik. En ik realiseerde me ook dat ik niets kon doen om hen lichamelijk te helpen. Natuurlijk kan ik bidden. En dat bewerkt zeker naar mezelf toe een rustig gevoel. Toch zie ik dat onze dochters hun weg moeten gaan met hun gebreken. Wat ik wel kan doen is praktische hulp bieden en een luisterend oor. 

Is genezing of wonen in een westers land niet eerlijk? Wie bepaald wat eerlijk is? Wie of wat geven we de schuld? Soms lees ik dat God de schuld krijgt van al het onheil. Zelfs van mensen die niet in God geloven. God kan toch wonderen doen? Waarom doet Hij dit dan niet? In de linken vind je twee sites die over dit onderwerp gaan. 
De derde site is een blog van Natasja Moten Schreuder. Natasja heeft ook kanker gehad. Zij schrijft niet over schuld, maar over hoop: “ik ben er inmiddels achter dat ik dat leed in dit leven niet mijden kan. En ja, ook dat deel ik, maar ik zou hopeloos zijn als ik niet altijd eindig in de hoop die er voor mij ligt. Of beter gezegd in mij woont.”

Dat gaat wel een beetje van mijn schuldgevoel wegnemen.

Het schuldgevoel was de drijfveer voor deze zwemtocht. Maarten moest iets met dit gevoel en zette dit om in daden. Voor hij eraan begon was hij angstig. En het dan toch doen getuigt van moed. Ook zegt het iets over de kracht van het schuldgevoel. Toen er 700.000 euro was binnengekomen zei Maarten: “Dat gaat wel een beetje van mijn schuldgevoel wegnemen.” Kan het uiteindelijk bedrag van de zwemtocht zijn totale schuldgevoel wegnemen?
De angst van Maarten deed mij onwillekeurig denken aan de Here Jezus die voordat Hij aan het kruis genageld werd, iets zei over het wegnemen van deze drinkbeker in Mattheus 26: 39 en Lukas 22: 42 die ik citeer uit de HSV.

Mattheus 26: 39 En nadat Hij iets verder gegaan was, wierp Hij Zich met het gezicht ter aarde en bad: Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan. Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.
Lukas 22: 42 Vader, als U wilt, neem deze drinkbeker van Mij weg; maar laat niet Mijn wil, maar de Uwe geschieden.

Toen de Here Jezus het offer aan het kruis bracht deed hij dit als Gods Zoon. Maar tegelijkertijd was Hij volkomen mens en leed als mens. De Here Jezus zag er tegen op. Maar Hij wist ook dat het moest gebeuren om de wereld en de mensen te redden van de ondergang vanwege de zonde. Christus heeft dit niet gedaan uit een schuldgevoel. Het was Zijn missie. De enige die deze zondige wereld kon redden was de volkomen reine Zoon van God. Waarom dit op deze manier moest kan ik niet begrijpen. Maar wat ik wel zie is deze ellendige wereld met al zijn nood en oorlogen. Zelf heb ik bevrijding van mijn schuld ervaren toen ik het offer van de Here Jezus in en met mijn hart aannam. Er is toen rust in mij gekomen. Ik mocht weten dat God van mij houdt en dat de Here Jezus dit offer ook voor mij heeft gebracht.

Nu ik toch op de religieuze toer bezig ben citeer ik nog een gedeelte uit De Volkskrant van zaterdag 25 augustus:

“Mafkees of messias? Er waren er genoeg die Maarten van der Weijden voor gek verklaarden. Maar er waren er nog veel meer die de zwemmer hartstochtelijk toejuichten tijdens zijn onmenselijke missie. Van der Weijden kijkt terug op zijn Elfsteden-zwemtocht.... 
De reconstructie van een welhaast bijbelse vertelling.
In zijn in 2009 verschenen autobiografie “Beter” beschreef Van der Weijden dat ‘strijden’ tegen kanker een vals beeld is. Er valt niks te strijden, je moet vooral geluk hebben dat de behandelingen aanslaan. In een beklemmende scène ligt Van der Weijden in een zaal vol kanker patiënten, hij is de enige die zal genezen. Sindsdien wordt hij gedreven door ‘overleversschuld’. Van der Weijden: ‘Ik kan rationeel beredeneren dat het flauwekul is, maar het is een diepe emotie. Dennis was een goede vriend van mij. Hij herstelde niet van leukemie, waardoor zijn tweede kind na zijn dood werd geboren. 
Ook in de Volkskrant wordt Van der Weijden als een moderne Christus beschreven, de voormalige kanker patiënt verbindt miljoenen Nederlanders met zijn lijdensweg. Over zijn verschrompelde handen en voeten zegt Maarten van der Weijden: ‘Medisch gezien stelde het niks voor. En weet je dat we er bij de geboorte allemaal zo uitzien? Dit was mijn wedergeboorte, hier lag de Maarten van der Weijden die ik wil zijn... Dit was mooier dan mijn gouden medaille in Beijing. Zo mooi dat het ook mooi genoeg is geweest. Ik ben in 2008 als een bezetene bezig geweest met het halen van goud. Ik stopte, omdat ik geen slaaf meer wilde zijn van mijn prestatiedrang. Ik was net zo bezeten voor die Elfstedentocht. Maar het is niet gezond om zo bezeten te blijven.’”

In dit gedeelte staan vier termen die mij als gelovige in Christus bekend voor komen.

1. Messias.

Wat is een Messias? Op de site “Israël en de Bijbel” lees ik: “De titel ‘Messias’ in het Hebreeuws en ‘Christus’ in het Grieks, betekenen allebei hetzelfde: ‘Gezalfde’. Met deze titel, die de Bijbel reserveert voor koningen, priesters en profeten, wordt ook heel speciaal de Persoon aangeduid in Wie al de plannen en beloften van God samenkomen; de Heere Jezus Christus.”

Ik zie Maarten niet als een gezalfde, als een Messias. Maar ik heb wel de link gelegd tussen Maarten en de Here Jezus Christus. Als Maarten de tocht af had gemaakt was hij drie dagen en drie nachten in het water geweest. 

Van de Here Jezus lees ik:

Mattheus 12: 40 Want zoals Jona drie dagen en drie nachten in de buik van de grote vis was, zo zal de Zoon des mensen drie dagen en drie nachten in het hart van de aarde zijn.

Maarten is twee en een halve dag en twee nachten in het water geweest. Hij kon de tocht niet afmaken. Dat hoefde ook niet, het was een opgave die boven zijn vermogen uit ging. Maarten hoopt met het ingezamelde bedrag van 4.300.000 dat patiënten, door middel van verder onderzoek, genezen kunnen worden. Gelukkig heeft de Here Jezus Zijn kruistocht wel volbracht. Christus is mijn genezing en verlossing geworden. Is Hij dat ook voor jou?

2. Dit was mijn wedergeboorte.

Op deze site  lees ik naar aanleiding van de leukemie die Maarten ooit had: “Ik dacht, ook al gaat het verkeerd, ik heb het goed gehad. Ik heb een mooi leven gehad. Als het fout gaat kan ik tevreden sterven.” Maar Maarten is niet gestorven. Was dit zijn wedergeboorte?

Nee, Maarten ziet zijn zwemtocht als een wedergeboorte. Bijzonder eigenlijk. Alhoewel! Ik lees in de Bijbel in: Titus 3: 4, 5, 7 4 Maar toen de goedertierenheid van God, onze Zaligmaker, en Zijn liefde tot de mensen verschenen is, maakte Hij ons zalig, 5 niet op grond van de werken van rechtvaardigheid die wij gedaan zouden hebben, maar vanwege Zijn barmhartigheid, door het bad van de wedergeboorte en de vernieuwing door de Heilige Geest, 7 opdat wij, gerechtvaardigd door Zijn genade, erfgenamen zouden worden, overeenkomstig de hoop van het eeuwige leven.

Waarom noemt Maarten dit zijn wedergeboorte? Hoopt hij dat zijn 'schuldgevoel' over zijn genezing zal verdwijnen door zijn inspannende rechtvaardig werk? Of hoopt hij zo van zijn 'bezetenheid' voor het leveren van grote zwemprestaties af te zijn?

De Bijbel verbindt wedergeboorte met het binnen kunnen gaan in het Koninkrijk van God. Dit kan een letterlijk Koninkrijk zijn (voor het gelovige Israël) zoals in Johannes 3: 3 en 5. Maar het ook een plaats in de hemelse gewesten zijn (voor gelovigen uit de volkeren) zoals in Efeze 1: 3.

Johannes 3: 3, 5, 7 3 Jezus antwoordde en zei tegen hem: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als iemand niet opnieuw geboren wordt, kan hij het Koninkrijk van God niet zien. 5 Jezus antwoordde: Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als iemand niet geboren wordt uit water en Geest, kan hij het Koninkrijk van God niet binnengaan. 7 Verwonder u niet dat Ik tegen u gezegd heb: U moet opnieuw geboren worden.

Efeze 1: 3 Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons gezegend heeft met alle geestelijke zegen in de hemelse gewesten in Christus.

Eén ding is zeker. Ik heb voor mijn 'wedergeboorte' geen mega prestaties hoeven te leveren. Dat heeft Christus voor mij/ons gedaan. Ik heb dit offer van Christus alleen maar mogen aannemen.

Alhoewel dit aannemen voor mensen al een mega prestatie kan zijn omdat het de eer te na kan zijn als Iemand Anders je tegemoet komt in genade. Maar ik mocht en mag Christus daar voor danken. Daardoor ben ik verlost van zonde en schuld. Zondig ik toch nog dan mag ik dit belijden en mag ik weten dat ik vergeving heb ontvangen door het offer en het bloed van Christus. Mocht Maarten ooit nog het gevoel krijgen dat hij opnieuw moet presteren om een schuld in te lossen dan bid en wens ik hem de verlossing van Christus toe. 

3. Moderne Christus.

Maarten wordt in het artikel van de Volkskrant een moderne Christus genoemd. En waarom? Ik citeer: “De voormalige kanker patiënt verbindt miljoenen Nederlanders met zijn lijdensweg.” Wonderlijk eigenlijk dat ons seculier wordende land toch behoefte heeft aan een 'moderne' Christus. Maarten heeft gezorgd voor deze verbinding. Maar het zal tijdelijk zijn. De 'echte' Christus zal voor een eeuwig durende verbinding zorgen.

Hoe komt het dat hetgeen Maarten heeft gedaan zoveel lof oogst en hetgeen Christus heeft gedaan niet? Of eigenlijk waarom aanvaarden mensen wel deze martelgang van Maarten en niet de 'martelgang' van Christus? Ik weet het niet. Maar ik ben diep dankbaar voor wat Christus heeft gedaan.

4. De reconstructie van een welhaast bijbelse vertelling.

Ik vind het een bijzondere uitdrukking om dit nieuws aan te kondigen. En ook vind ik de Bijbel een heel ander verslag dan dit artikel uit de Volkskrant. 

De Bijbel is Het Boek wat geschreven is door mensen die gedreven werden door de Geest van God. Het Oude Testament gaat met name over het volk Israël en de beloofde Messias. Het Nieuwe Testament gaat over de gelovigen, de eerstelingen uit het het volk Israël en de komst van de Messias, Jezus Christus. Daar tussen in zijn zeven brieven (dit zijn de brieven aan Efeze, Filippenzen, Kolossenzen, 1 en 2 Timotheüs en Titus) geschreven door Paulus, gericht aan de hedendaagse gelovigen, die samen “Het Lichaam van Christus” vormen. Het boek Openbaring gaat over met name de toekomst van Israël. 

De Bijbel is geen gemakkelijk te lezen boek, dit in tegenstelling van het artikel uit de Volkskrant. En het is een boek wat een appel doet op mensen. Het is geen vrijblijvend boek om te lezen. Het is Gods roepstem aan de mensen die Hij zo lief heeft dat Hij Zijn enig geboren Zoon heeft gegeven:

Johannes 3: 16 Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

Al met al hoop ik dat mensen die genezen zijn van een ziekte ook genezing zullen vinden voor hun schuldgevoelens.